Kilka dni temu w LEX ukazał się komentarz praktyczny mojego autorstwa w którym powracam do dyskusji na temat dopuszczalności stosowania przez Prezesa UOKiK tzw. rekompensaty publicznej [w 2019 r. opracowałem obszerny artykuł poświęconym termu zagadnieniu, który ukazał się w kwartalniku „Studia Prawnicze. Rozprawy i Materiały 2019 nr 1 , 35-59”]. We wskazanym komentarzu zaprezentowana została dodatkowa argumentacja (w części bazująca na literalnej interpretacji art. 26 ust. 2 u.o.k.k.), kwestionująca legalność korzystania z tego środka przez Prezesa UOKiK w ramach tzw. decyzji nakazowych, tj. stwierdzających naruszenie przez przedsiębiorcę zbiorowego interesu konsumentów. W opracowaniu tym konkluduję, że powołany przepis nie stanowi podstawy dla stosowania rekompensaty publicznej, a zarazem środek ów może być wykorzystywany w ramach tzw. decyzji zobowiązującej, czyli tej wydawanej przez ów organ w trybie art. 28 u.o.k.k. 25 , czyli kiedy środek taki został zaproponowany przez samego przedsiębiorcę (a zarazem w decyzji tej nie nakłada się kary na przedsiębiorcę).
Specjalista z publicznego prawa gospodarczego